آناپورنا

وسیع باش..... و تنها..... و سربه زیر ..... و سخت

صعود سنبران در آذرماه

9 و 10 آذرماه  برنامه صعود به قله زیبای گل گل در تقویم پاییزه گروه کوهنوردی خانه کوهنوردان تهران قرار داشت و من به عنوان مهمان در این برنامه شرکت کردم. طبق قرار قبلی ساعت 10:30 شب همه اعضا تیم خود را به ترمینال جنوب رسانده و با اتوبوس های درود عازم لرستان شدیم. صبح زود به شهر درود رسیدیم و با هماهنگی های قبلی که امین معین (سرپرست این برنامه) انجام داده بود با یک دستگاه مینی بوس که از دوستان کوهنورد درودی ما بودند،  به روستای تیون رفتیم. آنجا برای استراحت، صبحانه و عوض کردن لباسها به مسجد روستا رفتیم. 

 
شیب زیر پناهگاه گل گل- روز اول برنامه

 ساعت 9:30 صبح از تیون خارج شده و از ارتفاعات روبه روی روستا صعود را آغاز کردیم. هوا ابری بود. خصوصا  قله را ابرهای سیاهی احاطه کرده که باعث نگرانی شده بود.  برف از نیم ساعت بعد در مسیر حرکتمان وجود داشت و نزدیکی پناهگاه گل گل برفکوبی نسبتا سنگینی داشتیم. ساعت حدود 2 همه اعضا تیم به پناهگاه گل گل رسیده و به استراحت مشغول شدند. سرپرست به همراه یکی از اعضا تیم برای بازسازی پنجره های پناهگاه بیرون رفتند. در پناهگاه هم کنده شده و برای خروج میبایست هر فردی در آهنی را جا به جا کند! کفش خیلی از دوستان خیس شده و مدت زیادی را صرف کندن یخها و خشک کردن کفش ها نموده اما بی فایده بود. شب آرامی را پشت سر گذاشتیم. صبح  ساعت 3 بیدار باش و بعد از خوردن صبحانه و بستن گترها و کرامپونها  ساعت 4:30 صبح  در تاریکی آسمان صعود به کمپ دو (جانپناه چال کبود) را آغاز کردیم. یکی از اعضای تیم به دلیل ضرب دیدگی مچ پایش از ادامه صعود انصراف داد. صعود به قله گل گل مستلزم  توانایی فنی و داشتن حداقل لوازم فنی بود. با صلاح دید سرپرست،  برنامه نه به دلیل عدم توانایی افراد بلکه به دلیل ضیق وقت و نامناسب بودن تجهیزات خصوصا کفش ها، به صعود قله سنبران (بلندترین قله اشترانکوه به ارتفاع  4076 متر) تغییر یافت.  همزمان با صعود ما از یال  گرده ماهی خورشید هم از مشرق بیرون می آمد. افراد تیم به نوبت برف کوبی میکردند  و نهایتا ساعت 8:30 صبح به چال کبود رسیدیم. بعد از استراحتی  کوتاه  با کوله های سبکتر راهی سنبران شدیم و از یال برفی رو به روی جانپناه یک قیف برفی را صعود کردیم. برفکوبی روی یال پرشیب و دشوار انتهایی نزدیک قله واقعا نفس گیر بود و نهایتا ساعت 11 همگی افراد تیم به قله رسیدند.


برف کوبی در شیب که بعضی جاها به 60درجه به میرسید


چند قدم مانده تا قله


نمایی از قله های گل گل(سمت راست) و گل گهر (سمت چپ) از روی سنبران

هوا عالی بود. آفتاب بدون لکه ای ابر و وزشی از نسیم! به پیشنهاد آقای مجید نعمت الهی (که به صورت افتخاری تیم ما را همراهی کردند) برای گریز از سقوط بهمن  هرچه سریعتر راه بازگشت را پیش گرفتیم. با احتیاط و فاصله از یکدیگر شیب های بهمن خیز را طی کرده و نهایتا 12 ظهر دوباره به چال کبود و سپس حدود 3 بعد از ظهر به گل گل برگشته و البته با استقبال گرم دوستمان که بالا نیامده بود (با چای گرم و آبمیوه خوشمزه) روبرو شدیم.  


سنبران از جانپناه چال کبود - مسیر صعود تیم در عکس مشخص است. برای دریافت عکس با سایز واقعی اینجا  را کلیک کنید.

ساعت 6 غروب به تیون برگشتیم. متاسفانه اتوبوسهای درود به تهران فقط از ساعت 11 شب به بعد حرکت میکردند. برای همین از ساعت 8 تا 11 شب در هوای سرد شهر درود که به نظر همه سردتر از قله بود!!! شام خوردیم و پیاده تا ترمینال قدم زدیم! 5 صبح شنبه هم به تهران رسیدیم.

برنامه خیلی خوبی بود . به همنوردان خوبم آقا سعید، حامد، مهسا، بیژن، فاطمه، روشن، مریم، فتاح، صادق، احسان و امین خسته نباشید میگم.

 و از آقای محسن یاراحمدی و آقای مجید نعمت الهی و دوستانشان برای هماهنگی ماشین و همراهی این برنامه و مهمانوازیشان تشکر میکنم.

 

  
نویسنده : آنا ; ساعت ٧:٠٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ آذر ۱۳٩٠
تگ ها :