آناپورنا

وسیع باش..... و تنها..... و سربه زیر ..... و سخت

جریان شفاف زندگی

 

 

 

 


من آدم ِ فقط خانه نشستن و مهمانی رفتن و خرید کردن نیستم. روحم در نشیب ِ روزمرگی به مرز ِ کسالت می رسد و چشمانم را به روی خوشی های بزرگ و کوچک زندگی می بندد!


من باید با درختان چشم در چشم شوم تا چشمانم همچون کودکی رها، بخندد. باید سنگ ها را لمس کنم تا از مرور غم های این سرزمین دست بردارم. باید گرد و خاک راه های پر پیچ و خم بر سر و روی ام بنشیند تا از کدورت ِ نامردمی ها پاک شوم!

من باید به نقش های ناموزون ِ شاخه های درختان چشم بدوزم تا عشق ام به تمام ِ هستی موزون شود! باید روی برگ های سبز ِ بوته ها دست بکشم تا امید در قلبم از نو بروید!

جریان ِ شفاف ِ رودی باید تا شور ِ دوباره ای، وزش ِ جانبخش نسیمی باید تا طراوت ِ روشن ِ دوباره ای...

.

.

.

. . . . . . . .

دل نوشته ای زیبا از دوست خوبم ((سیمین نوری))     

 

 

  
نویسنده : آنا ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ تیر ۱۳٩۳
تگ ها :