آناپورنا

وسیع باش..... و تنها..... و سربه زیر ..... و سخت

ساده نگذریم از تعطیلی وبلاگها

 

شاید تلخ ترین اتفاقات وبلاگی دنیای کوهنویسی در سال گذشته همان مجادلات و دشمنی های بی دلیل، خواسته و ناخواسته ای بود که به یکدیگر تحمیل کردیم. صفحات زشت و سیاهی که به دست خود نگاشتیم و دلهایمان را پر از نفرت کردیم و حرمت شکن یکدیگر شدیم. در این بین داستان تعطیلی وبلاگ های خوب و فعال یکی پس از دیگری هم جز غم انگیز آن بود.

ابتدا گرین مونت..  و اینک کلاغها.. سالهای قبل هم وبلاگ های ارزشمند دیگر که تعداد رو به تزایدشان نگران کننده است. خدا میداند این خودکشی وبلاگی در انتهای جاده سال 94 انتظار چه کسی را میکشد. پیشتر هم گفته بودم تعطیلی یک وبلاگ را بسان خاموشی یک تفکر و اندیشه میدانم و به هر رنگی که باشد ، چه همساز و چه ناساز، از نبودنش غمگین میشوم. چه آن وبلاگِ یارم باشد  و چه کسی که بارها و بارها با او اصطکاک داشته ام  ولی هیچگاه راضی به تعطیلی اش نبودم.

ای کاش کسی حوصله کند و بنویسد علت و چرایی این جریان  ناخوب را. چرا راضی به رفتن شدند. چرا قصه شان را ناتمام گذاشتند. چرا خاموشی یک تفکر باید مسخ و سرمست کند عده ای را. باید رفتنشان تکانی بدهد ما را در بحبوحه مجازی زدگی دنیای این روزها و تلاش کنیم که فراموش نکنیم انسان بودنمان را. چیزی که آینده جامعه کوهنویسی ما را می سازد، شعارهای توخالی، ادعاهای واهی، رنگ عوض کردن و دورویی نیست. وجدان های بیدار و احترام و یکرنگی است. حالا که نقش پذیری دنیای مجازی کوهنوردی بر همه عیان شده است باید هوشیارتر و محکم تر از قبل باشیم که مبادا این پرچم فکری و فرهنگی مان به دست نا اهلان بیفتد .

 

  
نویسنده : آنا ; ساعت ۱:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩٤
تگ ها :