آناپورنا

وسیع باش..... و تنها..... و سربه زیر ..... و سخت

صعود به دماوند از یال ملاخوران
نویسنده : آنا - ساعت ۱:٥٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ امرداد ۱۳٩٦
 

ابتدای مسیر ملاخوران


نمایی از یال ملاخوران از گوسفندسرای جنوبی

صعود از یال های فرعی دماوند همیشه  جز برنامه های مورد علاقه ام بوده اما از اونجاییکه صعود تنها از یالهای  بکر با ریسک هایی همراهه فرصت همراهی  دوستانم رو مغتنم میشمرم و سعی میکنم این فرصتهای نادر رو از دست ندم.

پنجشنبه 15 تیر 96  به همراه بیتای عزیز ساعت 3:30 صبح از تهران  راهی دماوند  برای صعود یال ملاخوران شدیم.  به نظرم انتخاب یک روزه یال فرعی مستلزم آمادگی نسبی و هم هوایی قبلی است. به همین خاطر  هفته قبل به تنهایی  از مسیر جنوبی  قله را صعود کرده بودم.  ولی بیتا که دوهفته مسافرت  کنار سواحل دور و خوش آب و هوا!!  حسابی آب زیر پوستش انداخته بود ، بدون هم هوایی با من همراه شد. البته مطمئن بودم که به خوبی از پسش بر میاد.

ساعت از 6 صبح  گذشته بود  که گوسفندسرا  بودیم و از همانجا برای رسیدن به یال ملاخوران حدود  بیست دقیقه  به سمت شرق ( سمت راست) تراورس کردیم. یال ملاخوران به خاطر هیبت عریض و مرتفعش کاملا مشخصه.   البته  اگر بخواهیم یال ملاخوران را از ابتدایش صعود کنیم تقریبا باید از نزدیکی های دوراهی جاده اسفالت شروع کنیم. ولی همانطور که فعلا رسم است مسیر جنوبی را به جای اینکه از ابتدایش ( یعنی اول جاده آسفالت و پارکینگ) صعود کنند از گوسفندسرا آغاز میکنند، ما هم برای صعود از ملاخوران از همان ارتفاع 3000متر شروع کردیم.

گله های دام ساعتی بود که  به دنبال صبحانه  از این یال به اون یال در حرکت بودند و ما که مسیر مستقیم یال رو بدون تراورس بالا میرفتیم. گذر از تیغه های سنگی و دست به سنگ شدن خیلی برایم لذتبخش بود. حدود ساعت 10 صبح  هم ارتفاع  بارگاه بودیم. یکساعت در پناه سنگی به استراحت و صبحانه مشغول شدیم و سپس ادامه یال.

شاخ های دماوند. یکی از نمادهای مسیر ملاخوران

تنها تایم طولانی استراحت و صبحانه

نمای بارگاه سوم از یال ملاخوران

از یک دشت کم شیب عبور کردیم. باز به تیغه های سنگی رسیدیم و در نهایت هم ارتفاع آبشار یخی به مسیر شن اسکی برخوردیم.  پاکوب بسیار ضعیفی در طول مسیر وجود دارد حتی سنگچین جای چادر. این پاکوب در ارتفاع 5300 متری ما را به سمت راست یک دره برفی کوچک به رنگ مایل به سبز هدایت میکرد. اما به نظر طولانی تر و دورتر از قله بود و ما در مشورتی تصمیم گرفتیم از سمت چپ برفها به صعود خودمون ادامه بدیم. اما این مسیر هم سختی های خودش رو داشت و درگیر شن اسکی و سنگهای درشت روان شدیم. با یک تراورس نیم ساعته میتونستیم خودمونو به سنگ مثلث و مسیر اصلی و نسبتا شلوغ جنوبی برسونیم اما اینکارو نکردیم و تا آخرین لحظه یال خودمون رو ادامه دادیم و در نهایت از وسطهای تپه گوگردی سر در آوردیم. لحظه قشنگی بود و برای من بهترین قسمت برنامه.  شربت آلبالوی خونگی خنک جایزه ای بود که سر قله به خودمون دادیم و بعد از گرفتن عکس یادگاری از مسیر جنوبی فرود آمدیم.


و قله ...

در کل مسیر ملاخوران طولانی تر و سنگین تر از جنوبیه. طبق  ترکی که قبلا زده بودم مسیر جنوبی از گوسفندسرا تا قله را بین 7 تا 8 کیلومتر  ثبت کرده بود و این بار مسیر یال ملاخوران تا قله بیش از 11 کیلومتر ثبت شد.  با سرعت حرکت متوسط و  توقفهای کوتاه ساعت 4 بعد از ظهر به قله رسیدیم.

ساعت 7 عصر در بارگاه سوم جایی برای چند دقیقه نشستن حتی کف سالن !  و خوردن یه چایی هم نبود!  تورلیدرهای بی ملاحظه تیم های خارجی تعداد زیادی از صندلی ها و  هر گوشه سالن رو تبدیل به انبار و آشپزخونه شخصی تورشون خودشون کرده بودند  این کار البته در روزهای خلوت تر جایزه ولی در همچین روزهایی در اوج شلوغی، بی انصافی به نظر می اومد. 

ساعت 9 شب به گوسفندسرا رسیدیم یکساعتی معطل  اومدن ماشینی که جا برای ما دونفر داشته باشه نشستیم و ساعت 11 و نیم شب تو "کافه کوهستان پلور " نیمروی خوشمزه ای بر بدن زدیم و به سمت تهران براه افتادیم.

 این برنامه به مناسبت روز ملی دماوند اجرا شد. به امید اینکه باآموزش و اطلاع رسانی و همکاری همه ارگانها خصوصا شهرداری رینه!  فدراسیون کوهنوردی، سازمان منابع طبیعی، باشگاه ها و گروه ها و علاقمندان ،  با کوهنوردیِ مسئولانه و  سازگار با محیط زیست یادگار ملی خود - دماوند باشکوه- را حفظ کنیم.