آناپورنا

وسیع باش..... و تنها..... و سربه زیر ..... و سخت

اسکای رانینگ توچال 95

 

دیروز (یکشنبه) مسابقه اسکای رانینگ توچال برگزار شد...  استقبال آقایون چشم گیر بود اما برعکس خانمها همچنان با تعداد اندک در مسابقه حضور پیدا کردند.  من موفق به ثبت نام در سایت فدراسیون نشدم. البته از حق نگذریم تا آخرین لحظه هم  تردید داشتم که توی مسابقه شرکت کنم یا نه. چون اصلا تمرین نداشتم و انرژی مثبتی هم دریافت نمیکردم.  صبح هم با شک و دودلی که اصلا برم یا نه راهی ولنجک شدم.  قرار شد به عنوان شرکت کننده ی آزاد مسیر مسابقه رو طی کنم. البته بهم گفتند که نباید همراه دیگران باشی و باید دو دقیقه دیرتر  شروع کنی و خودت تایم خودت رو بگیری. بچه های شرکت کننده واقعا رابطه خوبی باهمدیگر داشتند و به هم روحیه میدادند. جو دوستانه ای بین شرکت کننده ها برقرار بود اما بین شرکت کننده ها و داوران و مسئولان نه!   یا شاید من همچین حسی نداشتم. به هر حال سوت آغاز زده شد و همه دویدند. من هم حدود 30 ثانیه بعد از اونها راه افتادم. هوا خیلی گرم شده بود.  تا ایستگاه دو از مسیر جاده بود و خب دونده ها جلو بودند. ولی از دو تا پنچ مسیر خیلی چالش داشت. مسیری کاملا متفاوت از پاکوب رایج که برای همه تازگی داشت.  فرودهای پرشیب و ریزشی و تراورس روی مسیر کم عرض و پرشیب  و صعود از مسیر های سنگی. در نتیجه این بار کوهنوردان موفق تر بودند.  از پنج تا ایستگاه هفت هم  یک شیب ملایم بود که هر دو گروه می توانستند  در شرایط برابر، رقابت کنند.
بعد از مسابقه،  دونده ها ناراضی به نظر می رسیدند و میگفتند این مسیر با اصول اسکای رانینگ  مغایر بوده  و شیب مسیر باید خیلی کمتر باشه!  البته من به عنوان یک فرد غیر تخصصی مخالف این موضوعم و خیلی خوشحال بودم که نقش کوهنوردی در مسابقه پررنگ تر شده بود. همونطور که قبلا هم گفتم شاید لازم باشه مسابقات "دوی کوهستان" از "کوهنوردی سرعتی" جدا بشه. چون اگر قرار باشه اصول و قواعد جهانی اسکای رانینگ کاملا استاندارد  رعایت بشه به نفع دونده هاست و کوهنوردان جایی در این مسابقات ندارند و در نهایت این مسابقات باید به فدراسیون دو میدانی واگذار بشه. ولی با کمی تغییر  سبک میتوان مسابقات مناسب کوهنوردان را ابداع کرد. یکیش همین طراحی مسیرهای دست به سنگ یا پرشیب تر و پرچالش تر. شاید به خاطر همین بود که به عنوان اولین خانم از خط پایان گذشتم.  با زمان 3 ساعت و 2 دقیقه و 43 ثانیه. از خودم راضی بودم. از اینکه هنوز آمادگی خودمو از دست ندادم و هنوز می تونم کوهنوردی کنم و از زندگیم لذت ببرم.  ولی خب چون شرکت کننده آزاد بودم رکوردم ثبت نشد و نفر پشت سری من که اتفاقا خیلی هم خوب  صعود میکرد به عنوان نفر اول انتخاب شد. ماهزاده عزیزم دوم شد. بنا به دلایلی از اواسط مسیر حتی میخواست انصراف بده ولی یکهو متحول شد و مسیر عقب افتاده رو خیلی خوب جبران کرد.. واقعا این دختر فوق العاده است.

 

 

 

 

لینک مرتبط با نتایج  این مسابقه

 

من - ماهزاده نجار - فرشته احمدیان فر

 

  
نویسنده : آنا ; ساعت ۸:۱۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳ خرداد ۱۳٩٥
تگ ها :