فراز و فرودهای محیط زیست ایران در سال 1388

    ایرانیان در شمار مردم 10 کشوری در جهان قرار دارند که بیشترین تخریب را بر سرزمین‌شان روا می‌دارند. اما  به جرأت می‌توان گفت: طبیعت ایران کمتر سالی را در حافظه‌ی دیرینه‌ی خود می‌تواند به جا آورد که مانند سال 1388 اینگونه آماج تجاوز و تخریب انسانی و قهر اقلیمی بوده باشد. شاید اوج عقوبتی که ایرانیان در سال 88 از عدم توجه به ملاحظات محیط زیستی درک کردند را بتوان در تصرف بی سابقه‌ی آسمان 18 استان کشور توسط ریزگردهای عربی دانست؛ ریزگردهایی که یکی از مهم‌ترین دلایل افزایش چشمگیرشان برمی‌گردد به خشک شدن بسیاری از تالاب‌های منطقه در ایران، عراق و سوریه. اتفاقی که اگر در ساخت سدهای بالادست، حق‌آبه‌ی طبیعی این تالاب‌ها رعایت می‌شد و در دشت‌های ممنوعه از حفر چاه غیرمجاز ممانعت به عمل می‌آمد، هرگز با چنین وخامتی رخ نمی‌داد.

رخداد سیل‌های حادثه‌خیز هم، همچنان در سال 1388 ادامه یافت که شاید یکی از شگفت‌انگیز‌ترین آنها، سیل قم بود؛ سیلی که می‌توانست برای طبیعت خشک این استان نعمت باشد، اما به دلیل موانعی که در بستر رودخانه بوجود آورده بودیم، آن را به نقمت بدل ساختیم و میلیاردها تومان به اقتصاد ملی ضربه زده و جان و مال تعدادی از هموطنان بی‌گناه را نابود ساختیم.

 اُفت کم‌سابقه‌ی سطح آب زیرزمینی و فرونشست زمین، یکی دیگر از بحران‌های سال 88 بود که ابعاد و دامنه‌ی پیشروی آن، علاوه بر خراسان جنوبی و شمالی و رضوی و فارس و اصفهان و کرمان و همدان و ... به دروازه‌های پایتخت هم رسید.

معضل بحران دفن زباله در شهرهای ساحلی نوار شمالی کشور، همچنان دست بالا را داشت و افزون بر آن، ساخت و سازهای پرشتاب در این نوار باریک هیرکانی، نفس اغلب رودخانه‌ها را به شماره انداخت، به نحوی که میزان برداشت شن و ماسه از بستر برخی از رودخانه‌های استان مازندران - به ویژه منطقه‌ی تنکابن - به بیش از 25 متر رسید؛ آن هم در حالی که هنوز خبری از افتتاح آزادراه تهران شمال نیست! هست؟

سال 88 سال خداحافظی غم‌بار با  درختان 400 ساله و خاطره‌انگیز باغ تاریخی فین کاشان هم بود، اتفاقی که اگر درست مدیریت می‌شد، می‌توانست هرگز رخ ندهد. درست مانند فاجعه‌ی خشک شدن زاینده‌رود و تالاب گاوخونی در فلات مرکزی کشور که می‌توانست هرگز اتفاق نیافتد و درست مانند آتش سوزی شرم‌آور تالاب گندمان که می‌توانست به جای 45 روز در یکی دو روز مهار شود و درست مانند ...

و اکنون و در ابتدای سال جدید چندین سال پس از هشدارهای مکرر طرفداران محیط زیست سرانجام یک مدیر بلندپایه دولتی درافتادن دریاچه ارومیه به مسیر مرگ و نیستی را تایید کرد. مدیر کل حفاظت از محیط زیست آذربایجان غربی گفت: در حال حاضر به دلیل مصرف بی رویه و کاهش بیش از حد آب دریاچه ارومیه میزان شوری آب این تالاب به 340 گرم در لیتر رسیده است. با کاهش آب دریاچه ارومیه در حال حاضر 200 تا 250 هزار هکتار از زمین های اطراف دریاچه ارومیه به شوره زار تبدیل شده است. سطح آب دریاچه ارومیه در مقایسه با 14سال گذشته شش و نیم متر کاهش یافته است. امسال در روز طبیعت خیل عظیمی از مردم در اعتراض به عدم توجه مسئولین به خشک شدن آب دریاچه اورمیه و تبدیل این منطقه به کویر نمک در تجمعی پرشور در اطراف و بر روی پل میانگذار دریاچه اورمیه حاضر شدند که به خشونت کشیده شد. 

    و البته همه‌ی خبرها در سال 88 بد نبود ...

   طرفداران محیط زیست و کوهنوردان نگذاشتند تا آسفالت به قله‌ی دماوند برسد؛ آنها پایمردی کردند و نگذاشتند تا مجلسیان قانونی را وارد بودجه سال 89 کنند که به موجب آن، هر فردی که زمینی را به تصرف درآورده، جایزه گرفته و مالکش شود؛ آنها در برابر متجاوزین به پارک ملی گلستان و جنگل زیبای ابر در شاهرود نیز ایستادند.

    اینک امیدی که برای سال 1389 در دل می‌پرورانیم و زنده نگه می‌داریم، آن است که بخشی از حرف‌های رئیس جمهور در اجلاس کپنهاگ جامه‌ی عمل پوشیده و عملاً در سال جدید شاهد آن باشیم که گردن نهادن به ملاحظات محیط زیستی از شعار به شعور بدل شده و شاهد تکرار فجایع خودساخته، مشابه آنچه که در سال 88 و سنوات پیش از آن رخ داد، نباشیم.

دریاچه ارومیه در سال های نه چندان دور

..

دریاچه ارومیه در سال 1388

...

/ 17 نظر / 17 بازدید
نمایش نظرات قبلی
تازه کار

سلام. خوبي؟ به نظر من براي حفظ محيط زيست؛ كار بايد با افقهاي مختلف و در لايه هاي گوناگون قرار بگيره. در افق كوتاه مدت، راه حلهاي حكومتي تنها راه كاره موثر خواهد بود. به عبارتي قدرت گرفتن سازمان محيط زيست و نظارت خاص سازمان بازرسي كل كشور بر آن، محيط زيست بايد براي هر پروژه عمراني گزارش مكتوب كارشناسي و تحليلي ارائه كنه و اگر اعداد و ارقام (واقعي و نه مديريت شده) اجازه دادن پروژه ها اجرا گردند، در حال حاضر سازمان محيط زيست قدرتي نداره و نماينده هاش هرچقدر داد بزنن هم فايده اي نداره. تا زمانيكه نقش سازمان محيط زيست در شوراهاي مختلف به عنوان يك عضو و صرفا داراي يك راي باشه و حالت وتو كردن پيدا نكنه از لحاظ ساختار سازماني ما براي حفظ طبيعت مشكل خواهيم داشت. چنين تحولي هم با مخالفت ارگانهاي قدرتمند روبرو خواهد شد بنابراين عملي شدن اين تحول بصورت جودجوش و داوطلبانه از سوي دولت بعيد به نظر مي رسه و چه خوبه مجلس در اين باره قوانيني وضع كنه و دولت رو موظف كنه. در افق ميانمدت بايد رسانه هاي عمومي (و در راس اون صدا و سيما) بيشتر و جدي تر به مقوله محيط زيست بپردازند تا جامعه فعلي كمي بيشتر به موضوع محيط زيست جلب بشه كه

تازه کار-2

... در افق ميانمدت بايد رسانه هاي عمومي (و در راس اون صدا و سيما) بيشتر و جدي تر به مقوله محيط زيست بپردازند تا جامعه فعلي كمي بيشتر به موضوع محيط زيست جلب بشه كه تا از تخريب اون بصورت عمومي و توسط عامه مردم كاسته بشه كه البته به اين يكي اميد زيادي نيست. در افق بلند مدت بايد فرهنگسازي براي نسلهاي آينده مد نظر قرار بگيره كه وظيفه نهادهاي آموزشي است. وقتي تك تك افراد نسل آينده به مقوله محيط زيست اهميت بدهند طبعا هم طراحان و مشاورين و هم كارفرمايان و ناظرين به محيط زيست توجه لازم رو خواهند داشت. به اميد روزي كه توجه به محيط زيست هم در كانون توجهات عمومي مردم و دولت قرار بگيره. ضمنا اگه مطلب مال خودته حيفه كه توي وبلاگ بذاري و پيشنهاد مي كنم چنين مطالبي رو در يك روزنامه چاپ كني و اگر مال خودت نيست لينك مرجع رو فراموش كردي.

مرتضی

جناب آقای آرش نقافی شما که از آنا میخواهید لینک مرجع را فراموش نکند چرا خودتان برای این گنده گوییهای محیط زیستیان لینک مرجع نمینویسید؟؟ فکر میکنید بلغور کردن نظرات افراد و کارشناسان زیست محیطی در باره افقهای کوتاه مدت و میانمدت و بلند مدت فقط برای خودنمایی خوب است ؟؟ جناب آقای آرش نفاقی الحق که ذات وزارت کشوری خود را حتی در همین کامنتها هم نشان میدهید!!!! این همه تطهیر و جانماز آب کشیدن و مسئولیت مقدس برای صدا و سیمای ضرغامی و دولت احمدی نزاد تراشیدن را در همان وزارت کشور به شما یاد داده اند ؟؟ قبلا نوشتم که چند مسئله برای رفتار غیراخلاقی شما در برنامه غار برونییک هست که باید بگویم اما به احترام کامنتینگ وب آنا خواستم که قول بدهید حذف نمیکنید و آن را در وبلاگ خودتان بنویسم و اگر پاسخی هم هست همانجا بدهید اما جواب نمیدهید از چه میترسید؟؟ همچنین بنظرم این خودنماییهای زیست محیطی شما خیلی بهتر ار آن عشوه هایی است که در وبلاگهای خانمها مینویسید!!!!!

مرتضی

جناب آقای آرش نقافی ( تازه کار ) به شما یاد نداده اند که حق ندارید در ساعات اداری از کامپیوترهای وزارت کشور برای کامنت نوشتن و امور شخصی استفاده کنید ؟؟ پای حرف و شعار و خودنمایی که میرسد ادعاهایتان برای اخلاق تعهد احساس مسیولیت گو ش فلک را کر میکند اما پای عمل که میرسد حاضرید حتی از پشت کامپیوترهای متعلق به وزارت کشور افراد را تحدید به طبقه منفی چهار وزارت کشور کنید !!!! زهی تاسف

آتش در کوهستان

سلام. سال نو مبارک. امیدوارم امسال و سالهای بعد سالهای خوبی برای طبیعت ایران باشه...

عباس

سلام معرفی یکی از داروهای گیاهی تشریف بیارین

..............

.........................

بهار

به غير از محيط زيست سال 88 در زمينه اس ام اس و اينترنت هم ركورد دار بود: سال 88 برای صنعت فناوری ارتباطات و اطلاعات سال پر باری از نظر اختلال در سرویس های مختلف ارتباطی بود چرا که در این سال سرویس پرمخاطب پیامک برای زمان طولانی قطع شد و این قطعی باعث شد تا نام ایران در رکورد بالاترین مدت زمان قطع پیامک تلفن همراه در سراسر جهان ثبت شود. علاوه بر این کاربران سرویس های اینترنتی هم در اين سال با بیشترین قطعی و اختلال در اینترنت روبه رو شدند. همچنین سرویس تلفن اینترنتی یا همان voip در یک دوره زمانی به طور کامل مسدود شد که این مشکل علاوه بر کاربران، شرکت های خصوصی فعال در این بازار را نیز به شدت متضرر کرد.